ak łuszczyca wpływa na stan psychiczny pacjentów i jak można im pomóc?

Istnieje silna zależność między chorobą jaką jest łuszczyca a stanem psychicznym pacjenta. Z jednej strony nasilenie zmian chorobowych negatywnie wpływa na stan psychiczny chorego, zwiększa  poziom odczuwanego stresu, prowadzi do obniżenia  poczucia własnej wartości oraz trudności w codziennym funkcjonowaniu społecznym. Z drugiej strony pogorszenie się stanu psychicznego pacjenta, które nie musi być spowodowane chorobą ale np. długotrwałym stresem zawodowym wpływa na zaostrzenie się objawów skórnych w łuszczycy. Tak więc czynniki psychologiczne mogą w silnym stopniu modyfikować i wpływać dwukierunkowo na przebieg choroby oraz funkcjonowanie pacjenta.

Ważne jest, żeby  chorzy z łuszczycą objęci byli kompleksową opieką specjalistów od momentu postawienia diagnozy. Pomoc psychologa w tym zakresie pozwala  pacjentom pogodzić się z  diagnozą i uczy funkcjonowania w chorobie.

Ważne jest, żeby lekarze dermatolodzy i lekarze rodzinni, zwracali uwagę nie tylko na objawy skórne, ale również na stan psychiczny pacjenta i umieli odpowiednio go pokierować, w zależności od jego stanu, do psychologa lub psychiatry.

Jaki w Polsce jest stan opieki psychologicznej nad pacjentami z łuszczycą i łzs?

Na chwilę obecną można powiedzieć, że w tym zakresie w Polsce mamy ogromną niezaspokojoną potrzebę. Nie ma żadnego programu wsparcia psychologicznego osób z łuszczycą. Pacjenci mogą skorzystać z pomocy psychologa czy psychiatry na zasadach ogólnych tj. mogą ze skierowaniem udać się do Poradni Zdrowia Psychicznego na konsultację psychologiczną lub bez skierowania zapisać do lekarza psychiatry. Na oddziałach dermatologicznych nie ma psychologów, którzy mogliby służyć wsparciem dla pacjentów oraz ich rodzin, tak jak to jest np. na oddziałach onkologicznych. Chorzy najczęściej sami szukają porady psychologa, gdy wpływ choroby jest tak duży, że zmienia ona lub w dużej mierze utrudnia funkcjonowanie w obszarze społecznym, zawodowym, rodzinnym czy emocjonalnym. Pomocy szukają również rodziny pacjentów, które tak samo jak chory muszą nauczyć się żyć z tą ciężką, przewlekłą i nieuleczalną chorobą bliskiej osoby czy dziecka.Stygmatyzacja to jeden z największych problemów z jakimi zderzają się pacjenci na co dzień. Jaki mechanizm powinien zostać wdrożony przez środowisko medyczne i system by wykluczyć negatywne zachowanie społeczeństwa w stosunku do osób chorych?

Rzeczywiście stygmatyzacja z powodu łuszczycy to  duży problem dla pacjentów, którzy na co dzień muszą sobie radzić z negatywnymi, często okrutnymi  zachowaniami i komentarzami na swój temat. Łuszczyca jest chorobą widoczną, ponieważ objawia się nieestetycznymi zmianami skórnymi, co wpływa negatywnie na wygląd pacjenta czy zachowanie. W związku z powyższym często chorych spotykają nieprzyjemne sytuacje czy komentarze w codziennym życiu. Wiele z tych negatywnych zachowań prezentowanych przez społeczeństwo wynika z braku lub zbyt małej wiedzy na temat łuszczycy oraz fałszywych przekonań,  że jest to choroba zaraźliwa, czy że wynika z braku higieny osobistej.

Dlatego tak ważna jest edukacja społeczeństwa, szerzenie wiedzy na temat mechanizmu powstawania tej choroby, jej objawów oraz skutków. Trudno mówić o systemowej możliwości rozwiązania problemu stygmatyzacji, gdyż zachowania negatywne prezentowane w stosunku do osób z łuszczycą często wynikają z wiedzy, przekonań, wartości i doświadczeń ludzi zdrowych. Warto natomiast wyposażyć społeczeństwo poprzez edukację w rzetelne informacje dotyczące tej choroby, uczyć większej tolerancji i akceptacji oraz uświadamiać, że jest to choroba, która może dotknąć każdego z nas.